Firma na początku drogi ma czasami do czynienia z pewną agencją przez duże "A", i choć to nie ta agencja przez "A" największe, to jednak czujemy przed jej przedstawicielami respekt, ponieważ mogą o każdej porze dnia i nocy wpaść i wpisać się do książki kontroli przedsiębiorstwa, w związku z nadzorem nad pewnym rodzajem dziur podłużnych produkowanych przez firmę.
I dzisiaj właśnie agenci wpadli, jak zwykle bez uprzedzenia.
Mniejszy przodem, większy za nim. Mniejszy starszy, większy młodszy. Starszy brzydszy a młodszy.....
Auć!
Młodszy, ledwie obejrzany przez okno pokoju socjalnego przez żeńską część załogi wzbudził zachwyty.
Starszego agenta oswoiłam już przy okazji poprzednich wizyt, współpraca układa nam się poprawnie, przeglądamy dokumenty bezkonfliktowo, sprawdzamy, pieczętujemy sprawnie protokoły kontrolne i rozstajemy się zadowoleni do następnego razu, czyli  żyjemy w zgodzie, głownie z tego powodu, że całe nasze wspólne życie ogranicza się do zagadnień dziurotwórczych, o których agent wie niewiele a ja wszystko, podział kompetencji jest zatem przejrzysty.
Młodszy agent został zaprezentowany przez starszego, po czym zgodnie z zasadami sztuki poprosiłam o identyfikator i upoważnienia, głównie po to aby przyswoić nazwisko, bo zazwyczaj mam problemy z zapamiętywaniem takich danych tylko ze słyszenia i błogosławię istnienie wizytówek. Na papierze widniało Tomasz X., zapamiętałam i przeszłam do trudnego dla mnie kodowania obrazu faceta i zapisywania go pod właściwym hasłem w mózgu, bo pamięć do ludzi mam nieszczególną, a agenta należałoby zapamiętać dokładnie.
Zapamiętałam. 
Drobiazgowa lista pytań, którą wyciągnął z aktóweczki wytłoczonej w krokodyli wzorek  doprowadziła mnie swoją obszernością do rozpaczy.
Nie, żeby pytania trudne były, podstępnie podchwytliwe  czy zaskakujące, ale udzielenie nań odpowiedzi pochłonęło cztery godziny mojego czasu. Agent robił notatki a ja, siedząc za biurkiem i wyciągając kolejne dokumenty, patrzyłam na agenta. Na drogi garnitur, koszulę ze spinkami z wygrawerowanym monogramem, wyczyszczone do superbłysku buty, markowy zegarek, wieczne pióro trzymane w ręce, której  paznokcie z pewnością wiedzą co to pilniczek i polerka, nienaganną fryzurę i zastanawiałam się, czy on jest faktycznie z agencji właściwej dla dziur czy może z tej przez największe :"A"? 
Do tego dodam, że wie o dziurach sporo i nie tylko sprawia wrażenie, ale jest z pewnością dziuro-kompetentny.
Straszliwie kontrastował z agentem starszym, który niczym wymięta kupka łaszków nieefektownie spoczywał w jednym z foteli przy stole, popijał kawę  i poziewywał, w czasie gdy młodszy pytał i notował.
W dodatku agent młodszy /przy czym zaznaczam, że młodszy od kolegi a nie ode mnie/ starał się mnie oczarować, czym sobie nagrabił, bo na gruncie służbowym jestem absolutnie nieoczarowywalna, a faceci, próbujący połączyć przyjemnie z pożytecznym natychmiast wzbudzają moją czujność.
Trudno żeby nie, kiedy w pewnej chwili, przy poprawkach na stronie 14 padło:
-...Tomku, proszę do mnie mówić Tomku -okraszone pełnym, wybielonym uśmiechem.

Panie Tomku?
Agencie Tomku?
Tomasz, TOMASZ ma na imię !

Niedobrze.

Dopiero gdy wywlokłam karton na zewnątrz, na słoneczko, bo żal mi było zmarzniętego i popiskującego ćwierćkotka i oświadczyłam, że nie mam zamiaru ponosić konsekwencji jej postępowania, postanowiła zachować się jak osoba odpowiedzialna.
Kiedy po dwóch godzinach  powtórnie zajrzałam do pudła było puste, za to popiskiwanie dochodziło ze stojącej obok pod daszkiem beczki z piaskiem.
W beczce znalazłam Czarną Niewdzięczność i maluchy.
Kociej nowelki ciąg dalszy z pewnością nastąpi...